عبدالله معروف ببکاء و متخلص بواعظ زرقانی - ملا

. جناب واعظ زرقانی اسم شریفش ملا عبدالله معروف ببکاء و متخلص بواعظ از علما و دانشمندان قصبه زرقان واقع در پنج فرسنگی شیراز در سرراه آباده شیراز است وی در حدود سال 1235 هجری قمری در زرقان بدنیا آمد و تحصیلات زمان خویش را ابتدا در موطن خویش و سپس در شیراز بپایان رسانید و آنگاه در زرقان برتق و فتق امور شرعی و درضمن بکار زراعت مشغول گشت در حدود سی و هفت سال داشت که جناب حاج میرزا حسن واعظ خراسانی که از مؤمنین بحضرت نقطه اولی بود و برای ابلاغ کلمه امر حضرت باب بدانجهات عبور مینمود سائق تقدیرش بقصبه زرقان کشانید و جناب ملا عبدالله ویرا ملاقات و پس از اندک مذاکراتی بحضرت نقطه اولی مومن گشت این هنگام سال دوازدهم از ظهور طلعت اعلی بود و سپس بر ابلاغ کلمه حضرتش قیام نموده بی محابا مردم را بظهور قائم مژده میداد و بمعرفت حضرتش تشویق میفرمود تا آنکه جمعی را بدین صراط مستقیم راه نمود انگاه علما و طلاب علوم دینیه بهیجان آمده از وی شکایت بحکومت شیراز بردند و حاکم وقت با اعزام مامورینی بمحل وی را بشیراز جلب نموده و در مقام بازخواست قرار داد افراد شاکی میکوشیدند تا اسباب قتل او را فراهم سازند ولی جناب مشیرالدوله شیرازی که از رجال محترم فارس بود و جناب واعظ را بعلم و فضل میشناخت از وی وساطت نمود و وی را به زرقان داد و او بار دیگر در زرقان و دیگر نقاط اطراف شیراز از قبیل فسا و داراب و جهرم و غیره بسیر و سیاحت پرداخته همه جا بتبشیر و تبلیغ امر قائم و قائل بود تا آنکه باز مردم بصدا در آمده و مجددا بحاکم وقت که در این هنگام شاهزاده فرهاد میرزا معتمدالدوله بود در شیراز شکایت بردند و بدستور او بار دیگر جناب بکا را اخذ نموده بشیراز نزد حاکم آوردند و چون کار سرکار شاهزاده که خود از اهل علم و فضل بود بر مراتب فضل و کمال جناب واعظ واقف گشت وی را مرخص نمود ولی توصیه کرد که در خاک فارس نماند تا دیگر باز مزاحم و مصدع حاکم نگردند بهر حال جناب واعظ نیز مانند جناب فاضل زرقانی بعد از ارتفاع ندای جمال قدم و زیارت آثار مبارکه اش امرش را گردن نهاد و چون طبع شعری شیوا و قریحه ای توانا داشت غالبا بسرودن اشعار میپرداخت و از بحر آیات و آثار منیعه جواهر ثمینه استخراج میکرد و در قالب شعر بطالبان حقیقت افاضه میفرمود اما معلوم نیست که آثار او بچه سرنوشت دچار شده و یا چگونه از بین رفته است تنها شعری که از وی بدست آمده منظومه ناقصی است که در ترجمه لوح عربی معروف بلوح ناقوس از الواح مبارک حضرت بهاءالله سروده است. تاریخ صعودش نیزمعلوم نشد
یادداشت ها
1. تذکره شعرای قرن اوّل بهائی: 4، 294-290